Mijn dreumes eet veel (niet alles!)

Als je het aan kinderen zou vragen, zouden ze vast en zeker niet uit zichzelf kiezen voor 3 vaste maaltijden per dag. Toch zeker niet mijn zoontje Tos. Hij zeurt me van ’s ochtends tot ’s avonds de oren van het lijf. "Mama, mag ik een ijsje?", "Mag ik een snoepje?", "Mama, ik heb honger". En ja, uiteraard vraagt hij niet naar de meest gezonde etenswaren. Een kind dat suiker kent, is daar over het algemeen nogal verzot op. Dus stromen pannenkoeken, cake, koekjes, snoep en ijsjes altijd eerst over de lippen. Wij hebben deze zoete zondes ook nooit doodgezwegen voor hem. Wat wij eten, mag hij ook eten, en dus wordt dit gesuikerde lekkers wel eens voorgeschoteld tijdens de warmere maanden – om nog maar te zwijgen over het ruime aanbod bij oma en opa!

Ik ben er inmiddels ook achter dat ik van mijn klein ventje niet mag verwachten dat hij braaf wacht met eten tot papa thuis is. Hij komt namelijk nogal hongerig van school, en waarom zou je een op impulsen gestuurd kind zo tergend lang laten wachten op iets levensnoodzakelijk als voeding? En hem in de tussentijd zoethoudertjes toestoppen om de honger te stillen, heb ik ook afgeleerd. Blijkt dat hij nadien toch niet meer wil eten, omdat hij te moe is, of omdat de zoethouders toch voldoende vullend waren om hem voor de volledige avond te bevredigen.

Sinds de ‘monkey platter’ hier in huis geïntroduceerd werd, loopt alles veel vlotter. Een monkey platter is een bord vol lekkers waar Tos naar hartenlust eten vanaf mag nemen. Ik stel het bord samen, maar de keuze wat en hoeveel hij in zijn mondje steekt, is wel aan hém. Ik probeer zowel gekende als nieuwe smaken aan te bieden. Ook eten waarvan ik weet dat hij het doorgaans niet neemt, keert meermaals terug op het bord. Je weet immers maar nooit dat hij er ooit toch trek in krijgt. Er is een ruim aanbod: zowel groenten, fruit, vetten en koolhydraten passeren de revue. Nadien zijn we dus ook niet meer streng aan tafel. We houden van rituelen, zoals een gedeeld tafelmoment, maar niet van de strijd om dat bord leeg te krijgen. Tos weet wanneer we aan tafel gaan, en komt meestal nieuwsgierig eens kijken en proeven, maar is ook vrij om wat anders te gaan doen als de ‘monkey platter’ zijn honger reeds verzadigd heeft.

Een wortel raspen

duurt nou eenmaal iets langer

dan een koekje uit de pot nemen.

Eten is gelukkig nooit een probleem geweest voor Tos. Hij eet graag en goed en wil nieuwe smaken uitproberen. Toch is het als mama wérken om iedere dag gezonde en creatieve gerechten op tafel te toveren. Een wortel raspen duurt nou eenmaal iets langer dan een koekje uit de pot nemen. En als baby net wil drinken, is de snelste oplossing welkom. Tos kookt en bakt graag met me mee. Als ons eerste kind met een klein babyzusje waarmee nog niet te spelen valt, is hij dan ook liever mijn vaste sous-chef. Op z’n eentje spelen is nooit echt zijn ding geweest. Ik heb altijd geprobeerd hem zoveel mogelijk vertrouwen en zelfstandigheid te geven, ondanks zijn jonge leeftijd. Al vrij vroeg liet ik hem met (veilige) messen aan de slag gaan. Hij mag ook de aardappelen / groenten in het hete water droppen, boter of olie in de pan gieten, roeren, mixen, kruiden, puree stampen en bovenop de stoel meevolgen wat er in die pruttelende kookpotten gebeurt. Alsof hij aanvoelt dat dit niet vanzelfsprekend is, heb ik aan hem steeds een gefascineerde, toegewijde, trotse en dankbare keukenhulp.

Ziehier zijn 2 favoriete gerechtjes:

1/ Granola: Alles in een ovenschaal kappen en mengen is het liefste wat kinderen doen.

Ons receptje ziet er als volgt uit:

Je mengt naar hartenlust allerlei zaden (zoals sesam, hennep, chia, lijnzaad), pitten (zonnebloem, pompoen), noten (peccan, hazel, cashew, okker) met havermout of muesli. Dit bak je ongeveer 20 min af in de oven, overgoten met kokosolie en water. Indien liefhebber van zoet, kan je ook een zoetstof toevoegen zoals honing, agave, ahorn, maïs- of speltstroop. Nadien voeg ik nog rozijntjes en gojibessen toe. Kruiden met kaneel, maca en/of rauwe cacao (superfood!) kan ook.

2/ Havermoutbananenkoekjes. We houden het tenslotte graag gezond voor die prille melktandjes (en zoals ik al zei: zoet gaat er maar al te graag in, dus remmen we dat best wat af)

Bijna iedere dag vraagt Tos me om samen iets te koken. Ik wil en kan niet altijd ‘ja’ zeggen, maar anderzijds zie ik het ook wel als een uitdaging om hiermee aan de slag te gaan. Gelukkig is Tos ook tevreden met quick wins zoals:

  • Zelf ‘appelsap’ maken: ik zet een kan water op tafel, schil een appel en laat hem de appels in het water gooien. Nadien is hij een kwartier zoet met het onder water duwen en bestuderen van de appels die hun smaak aan het water geven.

  • Een waterijsje maken: we vullen samen een ijsvormpje met vlierbloesemsap en water en laten dit nadien even bevriezen in de diepvries.

  • Een omeletje maken: we halen eitjes bij onze kippen. Tos heeft intussen geleerd hoe je een eitje breekt zonder er (al teveel) schelp bij te krijgen. Hij mag dit zelf roeren met een vork en nadien in de pan gieten.

  • Puree stampen

  • Nootjes stampen

  • Wentelteefjes bakken

  • Koffie maken (op het knopje van de Senseo drukken)

  • De groentjes die ik snij, wil hij spoelen

Tot slot schept hij ook graag het eten uit de kookpotten op ons bord. Een handigheidje waarmee hij even zoet is, verantwoordelijkheid krijgt en niet veel kan mispeuteren. Ook de restjes in tupperware potjes scheppen, behoort tot zijn favoriete taken. Ja, het loont de moeite om ‘m zoveel mogelijk zelf te laten doen, proeven, ondervinden. En wonderwel is er erg veel dat hij echt goed kan !

#fruit #groenten #babyvoeding #peutervoeding #samenkoken #natuurlijkouderschap #bakken #eetgedrag

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge