Een driftige bui


Als we het over één van de grootste nachtmerries van ouders hebben, wordt een driftbui van de peuterpuber in de supermarkt wel eens naar voren geschoven. Het zal je immers maar overkomen dat peutertjelief dolgraag dat pak koeken van Dora (pientere kidsmarketeers weten wel van wanten!) in de kar gooit, maar jij houdt de boot af, waardoor een driftbui volgt. Peuter gooit zichzelf op de grond en tiert het hele supermarktcliënteel bij elkaar. In zo’n geval neemt jouw adrenalineopstoot het vermoedelijk over: je neemt jouw kind bij de arm en spreekt het streng toe (‘vechtreactie’). Of je probeert zo snel mogelijk buiten te geraken (‘vluchtreactie’). Een meelevende andere ouder aan de kassa staat maar wat graag z’n plaatsje aan jou af.

Wie heeft gelijk?

Wat ik me in zo’n geval altijd afvraag, is waar de communicatie met het kind gebleven is. Het kind heeft wel degelijk een bedoeling met dit lastige gedrag. Wij als oudere vinden het in zo’n geval blijkbaar nodig om de baas te spelen. Een peuter wordt gedreven door zijn impulsen. Hij ziet een pak koeken van zijn favoriete personage en wil dit kost wat kost bemachtigen. Als ik zin krijg in een stuk chocolade of – iets gezonder – een sappige appel, moet er mij ook niemand komen vertellen dat het niet mag! Ik neem het heft van mijn leven zelf in handen, en wil zelf kunnen bepalen wat ik eet. Onze peuter voelt zich op het moment van een afwijzing ook zo onrechtvaardig behandelt. Zijn recht op zelfbeschikking wordt gefnuikt. Het huidige Westerse model dat voorschrijft ‘te tonen wie de baas is’, zit flink ingebakken in ons handelen. Maar maakt mijn oudere leeftijd mij méér baas dan mijn jonger kind? Mag ik dan altijd en overal van hem winnen bij discussies? Mijn kind leert dus dat, welke argumenten hij ook aanhaalt, de wijzere ouder altijd gelijk heeft. Dat er geen onderhandelingsruimte is. Dat, wat hij ook probeert, het geen zin heeft. En dat terwijl ik zo graag wil dat mijn kind een zelfbewust mens wordt, die leert om zijn mannetje te staan. Die leert om te redetwisten, te discussiëren, te filosoferen zelfs!

Hoe kan ik het supermarktgebeuren dan wel aanpakken?

Inleving

In eerste instantie zal ik de emotie benoemen en me inleven, zodat mijn kind zich begrepen voelt: “Dat is vervelend éh schat. Jij wil die koekjes en mama zegt ‘nee’”. Vaak geef ik mijn kind ook een knuffel. Want op dat ogenblik voelt hij zich verdrietig en niet begrepen

Dialoog

Ik probeer vervolgens ook te verduidelijken waaróm ik nee zeg: “Wij hebben thuis nog vele andere koekjes in de kast staan. Die eten we best eerst op”. Of: “Ik denk dat jij trek hebt in die koekjes omdat je honger hebt. Ik heb nog een lekkere banaan op zak, en straks eten we boterhammen samen met papa en zus”.

Humor

Met humor kan je een lastige situatie ook vaak te lijf gaan. In zo’n geval kijk ik mijn peuter ondeugend aan, geef ik een ironische opmerking á la: “Pas maar op dat de koekjes jóu niet opeten” en ga ik hem te lijf met kriebels. Wat ook vaak helpt bij Tos: “Mama gaat je komen… PAKKEN!” en dan rennen we er samen lekker vandoor. Je zal zien hoe snel die koekjes weer vergeten zijn.

Rust behouden / mindfulness

In mijn tekst ‘Wat een vervelend ettertje’ schreef ik o.a. hoe we onze kinderen kunnen helpen om hun plaats te kennen. Door als ouder leiderschap uit te stralen en het winkelgebeuren in goede banen te leiden, geven we onze kinderen geen verantwoordelijkheden die ze niet aan kunnen. Door almaar vragen te stellen als: ‘Wat moet mama nog kopen?’, ‘Wat wil je eten vanavond?’, ‘Waar gaan we straks naartoe?’ enz. geef je jouw kind een bepaalde beslissingsbevoegdheid waar die nog niet aan toe is. Een kind heeft het nodig om geleid te worden. Het gaat er niet om de baas te spelen, maar een kind gewoon kind te laten wezen. Geef duidelijkheid en structuur. Hoe wil jij dat een winkelbezoek eruit ziet? Wel, zorg er dan voor dat het winkelbezoek zó verloopt. Want jij hebt als kapitein het roer in handen. En die kleine matroosjes helpen ons daar maar al te graag bij!

Compromis

In een zeldzaam geval, zoek ik de compromis op. Ik probeer dat niet al te vaak te doen, omdat ik niet wil verzinken in het toegefelijke. Maar je kan bijvoorbeeld zeggen: “Als we deze koekjes nu kopen, eten we er samen ééntje op na het avondeten – niet eerder”. Je kan je kind (dat eraan toe is) ook eens de verantwoordelijkheid geven om zelf een voorstel te doen. Mijn peuter is echt een krak in het bedenken van lumineuze oplossingen, waar zowel rekening wordt gehouden met mijn als zijn wensen. Ik sta er soms echt van te kijken hoe een potentiële driftbui kan ombuigen naar een volleerd staaltje pleitvoeren. Je mist echt prachtige inzichten van je kind als je voor de makkelijkste (en dus strenge) ‘ik ben de baas’-aanpak kiest.

Hoezo, ik bén toch de baas?

Deze democratische (niet strenge, zo je wil) manier van opvoeden wordt wel eens verward met ‘toegeven’. Ik vind dit een buitengewoon betreurenswaardig woord. Ik heb mijn kind niet geleerd dat hij alles kan bekomen, als’ie het maar goed aan boord legt. Ik heb hem geleerd dat hij recht heeft op zijn mening, dat er met zijn gevoelens rekening wordt gehouden.Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen wiens gevoelens al van jonge leeftijd onderdrukt worden, later vatbaarder zijn voor depressies. Het woord zegt het immers zelf: de (onder) – pressie (druk).Uiteindelijk blijf ik mijn eigen koers varen als ouder. De koekjes komen in bovenstaand voorbeeld het huis niet in, tenzij onder samen bepaalde regels. Álles goed vinden, is de keerzijde van de medaille. Daar doe je jouw kind absoluut geen plezier mee. Een kind heeft (bege)leiding nodig. Het creëert onveiligheid door de keuzes altijd bij jouw kind te leggen. Daar is het kind nog niet aan toe. De drang naar autonomie (“ikke doen”) aanmoedigen, is nuttig en noodzakelijk. Maar een kind moet kunnen ontspannen onder jouw netjes georkestreerde leiding.

Succes !Meer lezen? How2talk2kids – Effectief communiceren met kinderen van Adele Faber en Elaine Mazlish.

#driftbui #peuter #peuterpuberteit #natuurlijkouderschap #geweldlooscommuniceren

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge