En toen was hij daar… de dip


Een crash zou ik het niet noemen. Maar het werd me wel even allemaal teveel. Gelukkig beperkte mijn energiedipje zich tot een halve dag. Maar het zet een mens wel eens aan het denken. Waarom wil ik ook altijd zo hard gaan? Hoeveel balletjes kan één mens precies in de lucht houden? Wat probeer ik in godsnaam allemaal in die maanden moederschapsrust te proppen? Waarom niet gewoon die maanden benutten waarvoor ze dienen, nl. rusten en moederen. Rie zou mijn prioriteit nummer 1 moeten zijn, maar al te vaak is dat niet het geval. Nee, ik loop met mijn hoofd in de wolken reisjes te plannen. We storten ons enthousiast op een cohousing project. Ik wil kost wat kost het hart van mijn peuterpuber terugwinnen sinds hij mij als de voedingsbron van Rie ziet en daardoor zijn vader de hemel in prijst. Ik droom luidop van een deelname aan het spelprogramma De Mol. Het huishouden wordt zo goed als uitsluitend door mij gerund, omdat ik nou eenmaal fulltime thuis ben. Een faire deal, maar toch best pittig. Ik stort me op de orthomoleculaire voedingswijzen. Mijn mamablog wordt in deze periode geboren. Een wekelijks voetbaluitje wordt opgestart. De kinesist verwacht me om de zoveel tijd voor een postnatale check-up en een resem oefeningen. De loopschoenen komen weer uit de kast, en meteen plan ik loopwedstrijdjes in. Restaurant- en winkelbons worden eindelijk opgesoupeerd. En, ohja, ergens in dat drukke schema geef ik ook nog mamamelk aan Rie, om de 2 uur, zowel overdag als ’s nachts. Een mens zou voor minder effie met zijn hoofd tegen de muur lopen. Plots staat het me glashelder voor oog: trop is teveel!

Een aardje naar mijn vaartje ben ik. ‘Vooruit is de weg’ is zowat de persoonlijke leuze van mijn vader. Een stilzitter is hij nooit geweest. Hij veracht (bewust) werklozen. Een uur niet gewerkt, is een uur niet geleefd. Ook mijn grootvader (langs vaderszijde, dat spreekt) was zo’n ploeteraar. Een boer in hart en nieren. Hard werken was zijn realiteit. Zo is mijn vader opgegroeid. En ik in feite ook. Maar deze tijden zijn niet meer de tijden van vroeger. Je zal me niet horen zeggen dat vroeger alles beter was, maar toch wel simpeler. Na een dag hard werken, werd er gegeten en nadien gerust. Er waren geen stoorzenders, zoals televisie, continue bereikbaarheid en een onophoudelijke stroom aan social media berichten. Er werd niet van je verwacht uit te blinken in het één of ander. Er was nog de indoctrinatie van de Kerk. Zondagsrust ook. Er waren minder gelegenheden om te investeren in persoonlijke groei (denk: uitgaansleven, vrije tijdsbesteding, sport…), minder verleidingen, minder echtscheidingen. Een simpel leven.

Het lijkt wel alsof ik echt

alle opportuniteiten uit die

‘vrije’ maanden wil persen als

een overjaarse citroen!

Dus als ik het mantra van mijn vader hoog houd, raak ik in onze huidige tijd vanzelfsprekend verzeild in een stressvolle situatie. We kunnen ons niet meer zo makkelijk afsluiten. Waar dat er vroeger gewoon wás, moet je vandaag de dag bewust op zoek naar afsluiting/afzondering. Het opladen van de batterijen, bewust stilstaan, ademen en je leven overschouwen. Het kan zo heerlijk verhelderd en verkwikkend zijn om dat te doen. En dat deed ik dus te weinig, de afgelopen maanden. Ik ging hard, keihard. Het lijkt wel alsof ik echt alle opportuniteiten uit die ‘vrije’ maanden wil persen als een overjaarse citroen! Lekker uitgerust terug aan de slag gaan is er niet bij op deze manier. Het hoofd zit vol. Dus ging ik net even uithuilen in de armen van het lief. Gelukkig weet ik, sinds ik me verdiep in allerhande opvoedingstheorieën, dat huilen gezond is. Verdriettranen voeren toxines af, waardoor stress daalt. Emotionele tranen bevatten hormonen die een pijnstillend effect hebben. Je weerstand krijgt een boost. En met die wetenschap in het achterhoofd, heb ik me eens lekker laten gaan! Ja, zelfs een huilbui krijgt bij mij op die manier zijn plekje in mijn verhaal. ‘Zo, dat hoorde er effe bij’, lijk ik wel te denken. En nou gebruik ik mijn dip om er een blogpost van te maken! Of hoe iets spontaans ook weer gerationaliseerd wordt. Kan ik dat hoofd dan nooit eens op pauze zetten?

Nu weer terug naar de baby, en gewoon genieten… En nee, dat is geen opdrachtje 😊

#moederschapsrust #ouderschapsverlof #dipje #emotionelebui #huilen #burnout #depressie #kraamtranen #jongemama

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge