Relaas van mijn 1e werkweek na moederschaprust



Hoe ik in godsnaam van plan ben om dat vol te houden, vraagt mijn omgeving zich af. Voltijds heropstarten in mijn fijne (maar veeleisende) job, in combinatie met twee kleine kindjes waarvan ééntje heel gevoelig en ééntje die nog steeds exclusief borstvoeding krijgt. De afgelopen 5 maanden was doorslapen er absoluut nog niet bij. Rie maakt me nog meermaals wakker om te drinken. En omdat ik een voltijds werkende mama ben met de principes van een op natuurlijke principes gebaseerde opvoeding, maak ik het mezelf niet makkelijk. Geen gedragstherapie hier, waarbij ik haar die nachtvoedingen wil ‘afleren’. Wél begrip en aanvaarding dat zij dit nu nodig heeft. En dus zijn korte en onderbroken nachten mijn deel. En afkolven op het werk, op het mannentoilet nota bene. Komt daarbij dat Tos nog steeds een gevoelige periode doormaakt. Hij trekt het lijntje dat hem met mama en papa verbindt strak aan. De individuele speelmomenten zijn schaars; het liefst van al zou hij de hele dag op, bij, met en in onze armen vertoeven. We doen ons uiterste best om de voor- en naschoolse opvang te vermijden. Dat heet ‘rushen’, rennen, vallen en weer opstaan. Gelukkig is Rie – ik zou ze in alle tumult bijna vergeten – schitterend gestart bij haar onthaalmoeder. Vlot drinken, slapen, spelen, lachen en keelgeluidjes maken. Ze is zich echt van geen kwaad bewust over deze grote en belangrijke levensstap richting volwassenheid.

Het relaas van deze eerste werkweek dus… Maandag verliep vlot. Blij ’s avond thuis te zijn en mijn kindjes te kunnen knuffelen. Het is wennen om plotsklaps van een vrij exclusieve babytijd naar een vrij exclusieve werktijd over te stappen. Ik mis een geleidelijke overgang. Maar desalniettemin is er wel degelijk sprake van beginnersenthousiasme op deze mooie maandag. Er stroomt ook nog betrekkelijk veel melk uit de borsten bij de eerste kolfmomentjes.

Op dinsdag neemt de vermoeidheid gestaag toe na een moeilijke nacht. Mijn hersenen moeten wennen aan de tempovolle vergaderingen en het fijnzinnige gediscussieer. Ik kom uit rust, maar mijn collega’s niet. Er worden een paar knopen doorgehakt en mijn takenpakket wordt herzien. Hierbij zit ik aan het roer van de verandering, maar vraag me af of ik op m’n best ben bij deze toekomstbepalende gesprekken… ’s Avonds staat er een uitje met mijn vriendinnen gepland. Iedereen is namelijk razend benieuwd naar mijn eerste werkervaringen. Na het etentje volg ik nog een demoavond over coaching. Ook weer zo’n dingetje dat ik maanden geleden heb ingepland. Waar zat ik toch met mijn hoofd?

Woensdag voel ik me best lekker in m’n vel op kantoor – ik zou het haast zorgeloos noemen –, omdat de kindjes gezellig bij Marijn blijven. Als ik na het werk thuis arriveer, komen twee zingende mannen, een taartje met kaarsjes en cadeautjes me tegemoet gewandeld.

Het is echter pas ’s anderendaags, donderdag, dat ik 31 lentes word. Mijn ouders staan voor de deur voor hun prille grootouderoppasmomentjes met Rie. Dat voelt opnieuw lekker op het werk, dat mijn baby gezellig thuis is en mijn peuter ’s middags al wordt afgehaald van school door de voor hem (op 2 na) liefste mensen ter wereld. Die avond vertrekt Marijn, gewapend met whiskey en in piratenoutfit, op een vierdaags mannenweekend. Niemand weet op voorhand waar de reis heen gaat… Spannend! Ook voor mij, want ik sta er al meteen alleen voor. Mijn vriendinnen krijgen het niet over hun hart om me deze verjaardagsavond alleen te laten doorbrengen, dus komen ze aanzetten met slingers, kaartjes, sushi, taartjes, liefde en veel warmte.

Het wordt laat, maar vrijdagochtend is de wekker genadeloos. Ik sta er immers alleen voor om Tos op school en Rie bij de onthaalmoeder te krijgen, mijn bestelling bij de bakker op te pikken en op tijd te zijn om een vorming te geven aan 14 kinderbegeleidsters. Gelukkig merkt niemand wat van mijn halfbakken voorbereiding. Nadien weer de boer op richting onthaalmoeder en school. Buurvrouw deponeert enkele knutselwerkjes in mijn handen die ze niet op de fiets van school naar huis krijgt. ‘Ik kom ze straks wel even halen’. Een onredelijke huilbui bij Tos is het gevolg. Hij begrijpt niet dat onze autokoffer twee extra knutselwerkjes telt. Thuis begin ik als een gek de tafel te dekken, eten op te warmen en op te ruimen, want straks arriveert de babysit én mijn gezelschap voor het grote personeelsfeest in het Sportpaleis deze avond. Maar mijn kindjes zijn bekaf, en ik feitelijk ook, waarop ik besluit ons allemaal nog even in bed te steken. Wekker op een klein uurtje. Vlak voor ik mijn ogen sluit, maak ik me de bedenking dat buurvrouwlief zodadelijk aan de deur staat. Mijn nobele poging om de werkjes zélf bij haar af te leveren, levert niets op, waarop ik een briefje aan de deur hang met de boodschap even niet aan te bellen. Ik noteer wijselijk ‘slapende kindjes’, maar er had evengoed kunnen staan ‘… en slapende mama’. Opnieuw is de wekker genadeloos. Hollen! Want ik wil me nog mooi maken voor het feest en… dan gaat de bel. Babysit en vriendin zijn gezellig wat vroeger gekomen. Tos heeft een moeilijk moment: voor hem was de nacht al begonnen, en hij heeft het ook helemaal niet begrepen op een babysit. En daar zijn ze dan… uit het niets… mijn tranen. Dat het best wel een pittige week was. Dat ik geen enkel ogenblik voor mezelf heb gehad. En daar zijn gelukkig ook de knuffels en schouderklopjes… van babysit en vriendin. Ik kan even mijn verhaal doen, en we beslissen samen of het avondje nog door gaat. En misschien ben ik daar weer hard voor mezelf, maar ik wil het feest van de eeuw, waarover mijn collega’s vast en zeker nog weken zullen napraten, niet missen. Dus met enige vertraging, en na een hartverscheurende huilbui van Tos, belanden we in het Sportpaleis.


Gelukkig volgen er al snel de nodige smsjes dat alles goed gaat met de kindjes, en ik laat me even onderdompelen in het collegiale samenhorigheidsgevoel van tienduizend enthousiaste collega’s, op en naast het podium. ’s Nachts vlei ik me naast Rie in bed en slaap de beste slaap in weken. Want mijn lichaam heeft het nodig en zorgt voor een broodnodige verdoving. Ik word wakker van Tos die stilletjes de kamer binnen sluipt. 6u45 staat er op de wekker. Heeft Rie nou doorgeslapen? Ik weet het even niet meer. Die zaterdag maken we er met z’n drietjes een rustig dagje van. Ik volg het ritme van mijn kindjes, en positioneer me heel nabij. Ik vibreer mee op de lichaamsdans van Tos. Er staan geen activiteiten op het programma, maar toch vullen we de hele dag samen met allerlei leuke avonturen. We kokkerellen (monkey platter, want even geen zin om te koken), slapen, badderen en dansen samen. We verzorgen de kipjes, praten met de buren, lezen boekjes en zingen. Rie is er de hele tijd. ‘Ik wil nog zo’n daagjes’, zegt Tos als we die avond samen gaan slapen in het grote bed. ‘Ik ook…’, antwoord ik.

#kraamtranen #dip #supermom

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge