Ik laat mijn kind huilen



En nee, niet volgens het advies van groottante die ontegensprekelijk oppert ‘dat ze vanzelf wel gaan doorslapen als je ze enkele weken zichzelf in slaap laat huilen’. Hier geen kindje dat alleen huilt. En zeker niet alleen op een donker kamertje. Mijn rol als mama eindigt niet ’s avonds rond 19u, om het ’s ochtends om 7u weer netjes op te nemen. Ook ’s nachts ben ik een mama die er voor mijn kind is. Na 9 maanden kneedwerk in de buik, is je baby zodanig vergroeid met jouw ritme, geuren, cadans en lijf, dat je niet kan verwachten dat ze hier nadien meteen van afgekickt zijn. Dus ik draag Rie lekker vaak en dicht tegen me aan. Een draagdoek is een geweldige uitvinding. Het bootst het buikgevoel na. Baby kan jouw hartslag en ademhaling voelen, wordt rustig en slaapt rechtop – wat weer tal van andere voordelen heeft. Bovendien heb je jouw handen vrij om huishoudelijke taken te doen, zo je wil. Zelf heb ik mijn kindje na verloop van tijd ook geleerd om in een wiegje te slapen overdag. Tenslotte ga ik weer werken, en we kunnen van onze geweldige onthaalmoeders nou eenmaal niet verwachten dat ze, naast al het andere werk, ook nog eens massaal onze baby’s gaan dragen in een frequentie waarop wij als mama dat hebben gedaan.

Maar het ging hier over huilen, dus. Een baby huilt nu eenmaal. En ja, zo lekker irritant, dat is een handigheidje van de natuur: mama of papa móeten hier wel op reageren. Zo verzekerden mensenbaby’s eeuwenlang hun overleven. Het feit dat we tegenwoordig (bijna) allemaal in veilige huizen en bedjes vertoeven, waar geen roofdieren of andere onmiddellijke gevaren op de loer liggen, zit nog niet in de genetische codes van onze huidige baby’s ingeprent. Dus halen ze hun primitieve reflexen en communicatiemiddelen boven, en huilen ze er op los om wat gedaan te krijgen van ons. Naast alle noodzakelijke communicatie omtrent honger, dorst, verzorging en pijn, wil een baby ook van zijn stress af. En wees maar zeker dat een baby stress opbouwt! Hoe teder je hem ook in een gezellig en rustig nest laat opgroeien… Iedere baby komt als een mini-oertijdbewoner ter wereld. In deze nieuwe wereld zijn er plots lichten, gezichten, apparaten, stemmen en andere geluiden, auto’s, verkeerslichten, radioliedjes, knettergekke maxicosi knuffels, huisdieren, nog meer gezichten en stemmen, televisiefiguurtjes, grasmaaiers, wekkers, deurbellen, muziekmobieles, knuffelberen, enge spuitjes en ga zo maar door… Al die indrukken moeten door dat minilijfje gecapteerd en verwerkt worden. Dus wat doet babylief om zich af en toe eens van deze stress te ontladen? Juist ja: hij zet zijn keelgat open. En wat doen wij? Wij proppen er haast onmiddellijk een fopspeen in, of gaan hard schudden en sussen, zo van: ‘ssssst, stil maar lieveling’. En zeker in gezelschap vinden we het hartstikke vervelend dat babylief gaat huilen. Dus worden we zelf ook wat prikkelbaar, wat linea recta opgevangen wordt door babylief die nóg harder gaat huilen. Dat bewuste ‘huiluur’ is niet voor niets uitgevonden om dat (vaak) avondlijke huilen van baby’s te benoemen. Laat ons dus met z’n allen ophouden om dat huilen te stoppen, op wat voor manier dan ook. Een kind heeft er behoefte aan om te huilen tot alle stress weggehuild is. Als we het huilen voortijdig stoppen (met een knuffel, doekje, tuutje, flesje, borstvoedmomentje, wiegen, rondwandelen etc), zal een kind de behoefte aan huilen niet kunnen ontladen en dit op een later moment weer verder zetten. We bedoelen het goed en willen ons kind graag helpen door het te troosten, maar werken onszelf er eigenlijk alleen maar verder door in de nesten. Met z’n allen zijn we blijkbaar erg allergisch aan huilen. We willen zeer graag dat het stopt. Aletha Solter, een gerenommeerd onderzoekster en expert op het gebied van babycommunicatie, bevestigt dat een baby het nodig heeft om af en toe liefdevol te kunnen uithuilen in de armen van zijn of haar moeder (of vader).


Regelmatig pas ik dit ook bij Rie toe. Vaak voel ik al aan haar zeuren of jengelen dat er een verdrietje vast zit. Dan neem ik de tijd om even apart te gaan zitten met haar, weg van broertje of andere drukke feesttafereeltjes. Als ik haar tenslotte op mijn schoot zet, recht in haar ogen kijk en haar onuitgesproken de toestemming geef om haar gevoelens te uiten, volgt de huilbui meestal zeer snel. Het is een zeer bewuste actie, zoals je een luier verschoont of een babybadje geeft. Het hoort er bij! Rie zet dan flink haar keelgat open. Ik erger me op zo’n moment geen ogenblik aan haar huilen. Ik accepteer het huilen en omarm het liefdevol. Met mijn lichaam en geestestoestand geef ik haar het signaal dat ze veilig is bij mij, en dat ze alle spanning uit haar lijfje mag huilen. Soms gaat het huilen al na een kwartiertje over, maar vaker is er meer tijd nodig. Ik merk wel dat onze huilsessies steeds korter worden. Wie dit wil gaan toepassen bij zijn eigen kinderen, moet er rekening mee houden dat het de eerste paar keren erg lang kan duren. Als een kind dit niet gewoon is, zal het erg onwennig zijn om plotsklaps het volledige vertrouwen te krijgen om het huilen te laten gebeuren. Ik raad dan ook aan om vol te houden, en dit regelmatig opnieuw te initiëren. Het is van groot belang om het huilen liefdevol te omkaderen (dus het kind in de armen te nemen) en het huilen net zolang te laten duren tot het kind zelf aangeeft dat het genoeg is (bijv. omdat het huilen stopt en het kind weer vrolijk is).


Ook bij oudere kinderen is dit zeer nuttig. Tos laat ik regelmatig eens uithuilen. Een ouder kind zal naast het huilen ook tekeergaan. Die kunnen en willen niet altijd meer braafjes op de schoot blijven zitten. Het is best pittig om zo’n stevig ventje als Tos in mijn armen te houden. Toch houd ik hem liefdevol vast tijdens dit tekeergaan en huilen. Nadien is hij vaak rustig, blij en opgelucht. Inmiddels heb ik een manier gevonden om Tos de kans te geven zijn emoties hieromtrent te uiten. Zo vraag ik af en toe eens ‘of hij een verdrietje in zijn buik heeft?’. Ik heb hem geleerd dat verdrietig zijn iets is dat erbij hoort, net zoals wij ook honger en dorst hebben. Bij honger eten we, bij dorst drinken we en bij verdriet huilen we. Het hoort erbij, en we laten het toe. Kinderen die niet voldoende kunnen huilen, zullen dat als volwassenen ook niet doen. Talloze studies tonen echter aan dat tranen (bij het ontladen van stress en verdriet) zuiverend zijn voor het lichaam en helend als therapie bij depressies edm. Een lichaam dat kan en mag huilen, is vaak een gezond lichaam. Dus lieve ouders: het hoort er bij. Laat jullie kindjes alsjeblieft zoveel huilen als waar ze zelf behoefte aan hebben (en jullie zelf trouwens ook). En trek jullie niets aan van wat andere mensen denken. Het zijn jullie kinderen, die nood hebben aan jullie liefdevolle aandacht, genegenheid en vertrouwen – ook tijdens hun huilbuien.

#huilen #troosten #baby #natuurlijkouderschap

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge