Het relaas van een (h)echte dag


Gisteren was er dan eindelijk mijn eerste ‘vrije’ verlofdag met Tos. Ik heb deze zomer iedere vrijdag vrij, maar de voorbije vrijdagen werden gevuld met allerlei valies(uit)pakkerijtjes en andere aangelegenheden. Rie mocht naar de onthaalmoeder, en de plannen waren groots. Zowel bij Tos, als bij mij (vooral bij mij). Behoorden tot de opties: Plopsaland, Harry Malter, Bobbejaanland… Want ja hoor, ik wou het groot aanpakken! En toen de dag daar was, na behoorlijk drukke werkdagen, verliep alles plots anders dan gepland. Ik werd wakker om kwart na 8. Luxueus lang voor een moeder met twee jonge kinderen. Marijn had me laten ‘uitslapen’. Toen manlief en dochter de deur uit waren, werd me duidelijk hoe de dag ingevuld zou worden. Tos had zijn pretparkplannen duidelijk helemaal opgeborgen, want hij wou graag met mij met zijn trein spelen. Heerlijk was dat! Ingesteld op kwaliteitstijd, werd het een allerheerlijkst samenzijn. Zo omschrijf ik het ook op mijn werk, in onze visie op kinderopvang. En met een lichte gloed schaamrood werd ik ook thuis met de neus op de feiten gedrukt. Een kind bloeit open van positieve aandacht, gezellig samenzijn en veel praten praten praten met elkaar. Kinderen ondernemen graag volwassenendingen. Ze willen deel uitmaken van onze grote wereld, op een veilige manier. Dus toen ik merkte dat zijn bak Duplo had geleden onder een regenvlaag die door het raam van de pipowagen naar binnen was gegutst, werd er als vanzelf een fijne activiteit geboren: we gingen alle speelgoedjes één voor één wassen. Tos kreeg een sopemmertje voor zijn neus, en ik regelde de uitdroogprocedure. We waren een geoliede machine. Ondertussen was er ook veel ruimte voor de gesprekken des levens. Zo bevroeg ik Tos naar zijn leukste momenten van deze vakantie (tot nog toe). ‘Pipi en kaka doen’. Ah, zijn we in die fase aanbeland? Of is dit gewoon een fantastisch antwoord!?



’s Middags zaten we gezellig buiten te lunchen. Plots begon het wat te druppelen. Ik zette me al recht om naar binnen te snellen, maar Tos stelde voor om de parasol open te zetten, zodat we droog bleven. Een grandioos idee, en een sublieme ervaring. De wereld rondom ons werd nat. Ons eiland bleef droog. Intiem. Het leverde ook gespreksstof op. Toen de regendruppels niet langer op het parasolzeil tokkelden, stelde Tos voor om de parasol maar meteen weer op te bergen. En vrij snel was de zon daar weer; wat een geluk dus dat we nog steeds buiten zaten! De terrastegels droogden snel op, waarop Tos (met bijgaande mimiek- en handbewegingen) zei: ‘Kijk mama, de zon drinkt de regen op’. En hij had nog gelijk ook! ‘Maar we zien dat niet. De zon doet dat héél traag en héél stil’.



Omdat we zo verbonden waren, waagde ik me aan een opruimactie van de kinderkleren. Rie is weer enkele maten opgeschoven, dus mochten er wat wissels gebeuren (zowel wat betreft kleren, als kasten). Tos vond het heerlijk om gewoon mee te liften, van kamer naar kamer en telkens een spel uit te vinden. Zo herontdekte hij oud speelgoed dat opgeborgen zat. En ja, de fascinatie was weer groot, het initiële opzet was dus geslaagd.



We gingen ook naar de winkel. Ik koos voor de gelegenheid voor Albert Heijn, want die kennen we niet zo goed. Vandaag is zo’n dag dat je eens wat anders dan anders doet. Tos had de kinderwinkelkarretjes al meteen gespot. De afspraak was dat hij één snoepartikel (ijs, chocolade, koeken…) naar keuze mocht uitkiezen. En wat is de winkel dan groot voor zo’n kleine jongen! Hij werd niet door impulsen gedreven, maar bestudeerde de waren goed. Dat gaf ook mij tijd om de glutenvrije afdeling te leren kennen.



Eens thuis gingen we de tuin in, en lieten we alles gewoon gebeuren. De kippen werden voor de gelegenheid vrij gelaten. Wat zijn die paaskuikens groot geworden! Zes exemplaren die rond de trampoline scharrelen: het heeft wel iets. De eerste kerstomaatjes waren rijp. We oogstten rode biet, pompoen, courgette en rabarber. Onze mondhoeken kleurden rood van het braambessensap. De poesjes dwarrelden rond onze benen. We bestudeerden de prille appels en peren in de fruitboompjes. Ja, onze stadstuin heeft soms echt boerderijallures!



We besloten de vers aangekochte groentjes te snijden en er spaghettisaus van te maken. Dankzij Tos deden we dat netjes in kookshortoutfits. Hij raspte de schapenkaas.


En toen was het tijd om Rie te halen… Ze zat in de zonovergoten tuin van haar onthaalmoeder aardbeien te eten. De andere kinderen waren al druk aan het ravotten. ‘Rapley is niet echt rap precies’, grapte een mama. Klopt, en weet je wat… Niet rap is zó leuk !

#onthaasten #onvoorwaardelijkopvoeden #positiefouderschap #rapley #kleintjesmethode #kwaliteitstijd

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge