Pijntjes in ons huis


Een cliché zo groot als een huis, maar o-zo waar: je gezondheid is het hoogste goed! Dat hebben we hier de afgelopen maanden goed ondervonden. Een gezin met kleine kindjes en twee werkende ouders is sowieso al een achtbaan, laat staan wanneer de gezondheid niet mee wil.



1 september. De eerste schooldag van Tos. De eerste werkdag van Marijn op zijn nieuwe job in Brussel. De zomervakantie tintelde nog na op onze huid. De laatste foto’s waren nog niet van de camera op de computer geraakt. En toen gebeurde het: op zaterdag 2 september zei de voet van Marijn tweemaal ‘KRAK’. Dit gebeurde tijdens een voetbalmatch op de vrijgezellendag van zijn broer. Meteen naar Spoed, waar een cameraploeg van ‘Helden van hier’ deze scheve voet interessant genoeg vond om er een reportage aan te wijten. Het verdict: plaaster en 6 weken immobiliteit. Naast de pijn, was vooral de frustratie omwille van het niet kunnen ondersteunen in het gezin de dooddoener. Twee kindjes, waarvan ééntje naar een onthaalmoeder op 4 km uit de richting, en ééntje die huilt in de voor- en naschoolse opvang, die twee kindjes dus dagelijks brengen en halen, werd een koorddans voor mij. Gelukkig heb ik een flexibele werkgever. En gelukkig hebben we buren met een klasgenootje van Tos waarbij het ophalen om 15u40 (!) niet onoverkomelijk is. Eva is ook niet zomaar een klasgenootje. Ze is Tos’ houvast, rots in de branding, het reddende handje-op-de-speelplaats. En ze woont dus letterlijk náást ons. Sinds deze buren hier wonen (en we vrijwel meteen de tuinen openden), is het huis van Eva zo’n beetje Tos’ zn tweede thuis geworden (en omgekeerd). Een gemoedelijke oplossing voor ons probleem.



De timing kon beter, maar we mochten niet klagen: de voet van Marijn was nét uit de brace toen ik mijn oor liet opereren. Voor wie niet op de hoogte is: sinds de geboorte van mijn kinderen lijd ik aan otosclerose. Met 70% gehoorverlies was een hoorapparaat de afgelopen maanden levensnoodzakelijk (als nutteloos accessoire was de kostprijs ook net iets te hoog gegrepen). Een hoorapparaat is niet zoals een bril. Je hoort er niet plotsklaps glashelder door. De gehoorachterstand moet in etappes weggewerkt worden, zodat je hersenen kunnen wennen aan de nieuwe geluiden. Bovendien blijft het een hulpmiddel: het vervangt geen volwaardig gezond gehoor. Ik heb de afgelopen maanden een haat-liefde-verhouding ontwikkeld met mijn apparaatjes. Het onding piept namelijk tergend vervelend bij hartelijke knuffels van lief en vrienden, hoofddeksels en stoeipartijtjes met de kindjes. De batterijen dienen wekelijks vervangen te worden (en ohjee, die ondingen verdwalen telkens weer in mijn handtas). Het mag niet nat worden en je verliest het al eens bij té enthousiaste hoofdbewegingen. Tegelijkertijd kon ik ze niet meer missen. Zonder kon ik niet functioneren. Haat en liefde dus. Tot dusver: om niet al van zo jong het leven van een 90jarige te leiden, liet ik me vorige week opereren. Het rechteroor om precies te zijn.


Spanning alom ten huize Leroy-Geerinck. Enerzijds wisselden Marijn en ik van shift. Het hele huishouden kwam nu op zijn schouders (en broze voet) terecht. De opvang van de kindjes werd zo georganiseerd dat ik volledig geschrapt kon worden. Anderzijds betekende deze opname voor mij een eerste operatie, een eerste algemene verdoving ofte een eerste ziekenhuisopname (zie ook mijn keuze voor thuisbevallen). Om een lang verhaal kort te maken: de operatie is geslaagd! De prothese zit op zijn plaats. Een geluidsvolle toekomst lacht naar mij. Een week na de operatie, deze woensdag, ging ik op controle. De wiek en prop werden verwijderd. En het leek wel alsof de sluizen ogenblikkelijk werden opengezet. Een stroom aan geluiden golfde binnen. De dokter die me proficiat wenste. De radio die speelde in de wachtkamer. Mijn hakken die door de ziekenhuisgangen weerkaatsten. Het geluidje van de liftknop.


"Ik werd weer een voyeuristische deelgenoot van conversaties rondom mij. Het geroezemoes van passanten bleek niet langer Chinees."




En zo stond mijn hele lijf even op knappen van geluk. Het meest frappante gevolg van mijn ‘nieuwe’ oor was wel dat ik met mijn auto aan de kant ging staan, om te achterhalen wat er mis was. Waarop ik me bedacht dat het gewoon de ronkende motor was die ik gewaar werd. Dat geluid was ik vergeten. Twee jaar aan geluiden werd gestolen, en stroomt nu weer binnen (alleszins toch langs rechts. Links komt er later nog aan). Een hele sensatie, die moeilijk te verklaren valt aan wie niet hetzelfde meemaakt. En het leuke is dat de komende weken mijn gehoor steeds beter en beter zal worden. U weze alvast gewaarschuwd! De sociale vogel in mij is weer helemaal wakker.



Ik ‘hoor’ er weer bij. Met voorlopig dus één werkend oor, en een glaasje bubbels in de hand om dat te vieren…


#otosclerose #stapedotomie #SintlucasziekenhuisGent #hoorapparaat

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2017 by Lynn Geerinck

  • Facebook Grunge